• Η βουλιμική διαταραχή του Erdogan Bey

    Η βουλιμική διαταραχή του Erdogan Bey

    Όποιος εξακολουθεί να συμπεραίνει πως ο Ταγίπ Ερντογάν μπλοφάρει δεν έχει ακόμη αντιληφθεί πως στη σύγχρονη ιστορία του τουρκικού κράτους η ηγεσία της γειτονικής χώρας δεν κατέφυγε ποτέ στην μπλόφα.Η Τουρκία υπό οποιαδήποτε εκδοχή πολιτικής ηγεσίας, κοσμική ή ισλαμιστική, φιλοευρωπαϊκή ή φιλο-ασιατική, φιλονατοϊκή ή φιλορωσική, υλοποιεί δόγματα εξωτερικής πολιτικής που οι υπηρεσίες του κράτους έχουν επεξεργαστεί εδώ και καιρό.Η υπογραφή Συνέχεια...
  • Η αξιολόγηση στην κοινωνία και στη ζωή μας

    Η αξιολόγηση στην κοινωνία και στη ζωή μας

    Παρά τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή μας η έννοια της αξιολόγησης, φαίνεται πως αυτή αντιμετωπίζεται με ένα πνεύμα επιφυλακτικότητας και καχυποψίας. Η αξιολόγηση συνδέεται και συνδυάζεται, θεωρητικά και πρακτικά, με την εκάστοτε κρίση, αποτίμηση και αντίστοιχη επιλογή, στην οποία οδηγούμαστε, για αυτό που θεωρούμε ως το δέον και το επιβαλλόμενο να πραγματοποιηθεί, καθώς κρίνουμε και πιστεύουμε ότι διαθέτει Συνέχεια...
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Θέματα για Συζήτηση και Σχολιασμό

Η σημερινή μας επιλογή

Σουλτάνος που γαυγίζει... δαγκώνει


Οι εξελίξεις σε σχέση με τις επιδιώξεις της Τουρκίας στη Ν.Α. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή φαίνεται να επιταχύνονται και τούτο οφείλει να μας προβληματίσει.

Μετά την εισβολή στη Βόρεια Συρία προκειμένου να εξαλείψει τον κουρδικό κίνδυνο και την προμήθεια των S-400, παρά τις απειλές των ΗΠΑ, την εβδομάδα που πέρασε η Τουρκία προσχώρησε στην υπογραφή μιας συμφωνίας με τη Λιβύη για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών η οποία παρακάμπτει και παραβιάζει κατάφωρα τα ελληνικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα ορθώς ζήτησε από τον Λίβυο πρέσβη τη συμφωνία με την απειλή της απέλασης και σχεδιάζει να κλιμακώσει τις διπλωματικές της κινήσεις.

Η Ελλάδα κυρίως οφείλει να ενδυναμώσει τη στρατιωτική αποτρεπτική της ισχύ και να συντονίσει τα ισχυρά της διπλωματικά "χαρτιά" προκειμένου να προλάβει τις εξελίξεις.

Παρά το γεγονός όμως πως η τουρκική κίνηση αποτελεί αλαζονική επίδειξη ισχύος, μάλλον κρύβει νευρικότητα και φόβο.

Τούτο πρέπει να μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο. Στην ιστορία πολλοί πόλεμοι έχουν ξεκινήσει από τον φόβο της ανατροπής μιας ισορροπίας και το μέτωπο Ελλάδας, Ισραήλ και Αιγύπτου ανατρέπει ισορροπίες στην περιοχή.

Η Τουρκία του Ερντογάν ονειρεύεται ανασύσταση της οθωμανικής ισχύος καθιστώντας τη χώρα περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Αντί αυτού η επιτυχία που έχει καταφέρει είναι να ελέγχει έναν "φύλαρχο" της Λιβύης η οποία βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης και εμφυλίου πολέμου.

Η Λιβύη είναι από το 2014 διαιρεμένη σε αντίπαλα στρατιωτικά και πολιτικά στρατόπεδα τα οποία έχουν την έδρα τους στην πρωτεύουσα Τρίπολη και στην ανατολική Λιβύη.

Η κυβέρνηση Σάρατζ (τον οποίο στηρίζει ο Ερντογάν) βρίσκεται σε σύγκρουση με τις δυνάμεις με επικεφαλής τον Χαλίφα Χάφταρ που έχουν την έδρα τους στην ανατολική Λιβύη.

Οι δυνάμεις Χαλίφα Χάφταρ υποστηρίζονται από την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η συνεργασία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου με Ισραήλ και Αίγυπτο με τις ευλογίες της Δύσης αποτελεί ουσιαστικότερη εξέλιξη, από τη συμφωνία του Ερντογάν με τον Φάγεζ αλ-Σάρατζ.

Είναι προφανές πως η κατάσταση δεν είναι σταθερή στη Λιβύη και η αγωνία του Ερντογάν να παίξει το χαρτί της Λιβύης μάλλον αδυναμία και εκνευρισμό φανερώνει.

Επιπλέον, παρά τη γεωπολιτική απουσία  και τις αντιφάσεις της Ε.Ε.,  η Γαλλία δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Ελλάδα ειδικότερα. Αυτό είναι προφανές πως τρομάζει τον Ερντογάν.

Η Γαλλία είναι μια πραγματικά ισχυρή οικονομικά χώρα και είτε μόνη είτε ως βραχίονας της Ε.Ε. δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει την Τουρκία να εκδηλώσει τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες.

Η Γαλλία έχει ΑΕΠ 2,6 τρισ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 63,8 δισ. δολ. ξοδεύοντας το 2,3% του ΑΕΠ της, όταν η Ρωσία με το ίδιο ύψος αμυντικών δαπανών περίπου ξοδεύει 3,9% του ΑΕΠ.

Η Τουρκία έχει ΑΕΠ περί 850 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 19 δισ. δολ. (2,2% του ΑΕΠ).

Η συμμαχία Ελλάδα, Ισραήλ και Αιγύπτου χαρακτηρίζεται από τις εξής δυναμικές.

Η Ελλάδα έχει ΑΕΠ περί τα 180 δισ. Ευρώ και αμυντικές δαπάνες περί τα 5,2 δισ. δολάρια.  Το Ισραήλ έχει ΑΕΠ περί τα 350 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 16 δισ. δολ. Η Αίγυπτος έχει ΑΕΠ 235 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 3 δισ. δολ.

Η τριπλή συμμαχία, συν η Κύπρος που έχει στρατηγική σημασία εξισορροπεί την τουρκική ισχύ στην περιοχή.

Ερώτημα αποτελεί η στάση των ΗΠΑ οι οποίες είναι η ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη και η βούλησή τους έχει βαρύτητα. Οι ΗΠΑ διανύουν μια περίοδο επανακαθορισμού του ρόλου τους στον κόσμο και αναδιάταξης των προτεραιοτήτων. Επιπλέον η  προεδρία Τραμπ λόγω των ιδιορρυθμιών της καθιστά αυτές τις αναπροσαρμογές νευρικές και  αντιφατικές.

Η Τουρκία βέβαια είναι μέλος του ΝΑΤΟ και τυπικά του Δυτικού στρατοπέδου. Όποιος θέλει να έχει λόγο στη Μέση Ανατολή που έχει στρατηγική σημασία λόγω και των ενεργειακών πηγών της αντιλαμβάνεται πως έχει ανάγκη σύμπλευσης με την Τουρκία. Οι φιλοδοξίες και οι εκβιασμοί του Ερντογάν όμως φαίνεται πως προβληματίζουν τους δυτικούς.

Στις προκλήσεις αυτές η Ελλάδα οφείλει να αναβαθμίσει (χθες) τη στρατιωτική, διπλωματική, οικονομική και πολιτική ισχύ της. Η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ, σύμμαχος των ΗΠΑ, σύμμαχος της Γαλλίας και μέλος της Ε.Ε. διαθέτει ισχυρά χαρτιά.  Οφείλει να τα παίξει σωστά και να τα εκμεταλλευτεί.

Προκειμένου να στηρίξει τη θέση της πρέπει να περιορίσει το δυσλειτουργικό και μη παραγωγικό κράτος που σπαταλά πολύτιμους οικονομικούς πόρους.

Επίσης όπως οφείλει να επανιδρύσει τη δημόσια διοίκηση και το κράτος εκ του μηδενός έτσι οφείλει να αναδομήσει και τις ένοπλες δυνάμεις της, οι οποίες παρά τον αξιόλογο εξοπλισμό έχουν επηρεαστεί από τον τρόπο λειτουργίας του κομματοκρατούμενου πελατειακού παρασιτικού δημοσίου.

Η Ελλάδα πρέπει επίσης να εξετάσει, αν το στρατιωτικό δόγμα πάνω στο οποίο είναι δομημένες οι ένοπλες δυνάμεις και το οποίο είναι το ίδιο από τη δεκαετία του ’50 ανταποκρίνεται στις σύγχρονες τεχνολογικές και δημογραφικές συνθήκες. Το 1950 η Ελλάδα είχε πληθυσμό 8 εκατ. και η Τουρκία 20 εκατ. Το 2019 η Ελλάδα έχει 10 εκατ. και η Τουρκία 82 εκατ.

Η Ελλάδα δεν είναι Βέλγιο ή Ολλανδία να συνορεύει με φιλειρηνικές χώρες. Η Ελλάδα όπως και το Ισραήλ είναι μια χώρα των συνόρων στα όρια διαφορετικών ηπείρων και πολιτισμών.

Η Ελλάδα πρέπει να αναδείξει σαν παράδειγμα το Ισραήλ που έχει καταφέρει να διαθέτει μια κοινωνία και οικονομία με αντανακλαστικά και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Η Τουρκία υπό μια κεμαλική ηγεσία θα είχε περισσότερες πιθανότητες να εκβιάσει από τους δυτικούς συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και αυξημένο ρόλο στην Ν.Α. Μεσόγειο.

Η ισλαμοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και η ανάδυση του Ερντογάν απομάκρυνε την Τουρκία από τη Δύση και τη συμμαχία της με το Ισραήλ. Αυτό είναι δώρο για την Ελλάδα.

Οι οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας αποτελούν και την αχίλλειο πτέρνα της. Η φιλία με τη Ρωσία επίσης είναι αντιφατική αφού οι χώρες έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Η Τουρκία είναι μια κοινωνία που είναι τριχοτομημένη στους πληθυσμούς των δυτικών παράλιων που πλειοψηφούν οι δυτικόστροφοι κεμαλιστές, τους πληθυσμούς της ηπειρωτικής χώρας που στηρίζουν τον Ερντογάν και τους Κούρδους των ανατολικών επαρχιών.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια παρά τη χρεοκοπία και την περιπέτεια του εθνολαϊκισμού με την άνοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία έχει κρατήσει μια αξιοπρόσεκτα συνεκτική εθνική γραμμή.

Η συμμαχία με Ισραήλ-Αίγυπτο παρέμεινε σταθερή ασχέτως κυβερνήσεων όπως και η σχέση με ΗΠΑ, Ε.Ε. και Γαλλία. Αυτό είναι ένα από τα λίγα θετικά της διακυβέρνησης Τσίπρα. Ένα άλλο είναι πως τόλμησε να κλείσει το Μακεδονικό που δεν αποτελεί συγκριτικά ουσιώδη απειλή για τη χώρα.

Αν και η κατάσταση είναι δύσκολη θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη για τη χώρα μας. Η συμφωνία του Ερντογάν με τον "φύλαρχο" της Λιβύης δείχνει νευρικότητα απέναντι στο πλέγμα ισχύος Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου που μοιάζει ισχυρό στην Α. Μεσόγειο.

Ας μην πανικοβαλλόμαστε λοιπόν γιατί κρατάμε ισχυρά χαρτιά στα χέρια… τα "γαυγίσματα" του σουλτάνου φανερώνουν ανασφάλεια. Αυτό ενέχει κινδύνους...

Αθλητικές "Υποσημειώσεις"

  • Ένα φανταστικό παιχνίδι στο mute

    Ένα φανταστικό παιχνίδι στο mute

    Δε βγήκα ευτυχώς για ποτά όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, είδα το ελληνικό ντέρμπι και το απόλαυσα ακόμα κι όταν έπρεπε να χρησιμοποιήσω το πλήκτρο mute για να μην ακούω τους βαλκάνιους πιθήκους.Ένα ντέρμπι με δυνατές συγκινήσεις παρά τις κορώνες περί διαφοράς ρεκόρ, παρά τις προτροπές να κατατροπωθεί ο αντίπαλος και να επιστρέψει ταπεινωμένος. Όταν ο αντίπαλος είναι μια φανταστική ομάδα με μπαρουταπνισμένα στελέχη και τον κορυφαίο Ευρωπαίο παίκτη στο παρκέ, όσα λάθη κι αν έχει κάνει στη στελέχωσή του κι όσο χρόνο κι αν έχει χάσει με ανορθόδοξες επιλογές στο ξεκίνημα της σεζόν, ο Ολυμπιακός παραμένει κορυφαίος αντίπαλος Συνέχεια...
  • 1

Το Χρονογράφημα της Εβδομάδας

  • Γιατί είναι επικίνδυνος ο Τούρκος

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μαζί με τον Πούτιν στη Ρωσία, τον Ορμπάν στην Ουγγαρία, τον Κατσίνσκι την Πολωνία συνιστούν τους βασικούς εκπροσώπους του αυξανόμενου ολιγαρχικού- αυταρχικού ρεύματος στη διεθνή κοινότητα.

Στην ομάδα αυτή ταιριάζει και ο πρόεδρος Τραμπ ο οποίος τυγχάνει θαυμαστής των περισσότερων αυταρχικών καθεστώτων αλλά το θεσμικό και πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ διαθέτει ισχυρή θωράκιση και δεν φαίνεται να είναι εύκολο να αλλοιωθεί σε λαϊκίστικη "ημιδημοκρατία" ή "ελαφρά" τυραννία όπως θα άρεσε σε μια μερίδα της κοινωνίας και ενδεχομένως στον ίδιο τον Πρόεδρο.

Κοινό χαρακτηριστικό των λαϊκιστών με εθνικιστικά χαρακτηριστικά ηγετών σαν τους παραπάνω είναι πως κέρδισαν αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις με ισχυρές πλειοψηφίες, οι οποίες τους επέτρεψαν να αρχίσουν να αλλοιώνουν τους βασικούς θεσμούς που χαρακτηρίζουν ένα δημοκρατικό καθεστώς από ένα αυταρχικό.

Τέτοιοι θεσμοί είναι η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία του τύπου, η ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας κλπ.

Σε κάποιες περιπτώσεις όπως της Ρωσίας υπάρχουν υποψίες για ευρεία εκλογική νοθεία ενώ