• Η εγγύηση εργασίας κοστίζει πολύ λιγότερο από όσο η ανεργία

    Η εγγύηση εργασίας κοστίζει πολύ λιγότερο από όσο η ανεργία

    Η έρευνά μας στο Levy Economics Institute [9] δείχνει ότι ένα μεγάλο πρόγραμμα εγγύησης θέσεων εργασίας, το οποίο θα απασχολεί 15 εκατομμύρια άτομα στα 15 δολάρια την ώρα με παροχές, θα ενίσχυε μόνιμα την οικονομική ανάπτυξη κατά 550 δισεκατομμύρια δολάρια (περισσότερο από 2,5% του ΑΕΠ) και την απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα από τρία έως τέσσερα εκατομμύρια θέσεις εργασίας, χωρίς να προκαλεί πληθωρισμό. Θα παρέχει σημαντική ανακούφιση στους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα μειώσει τις συνολικές δαπάνες πρόνοιας σε άλλα προγράμματα. Το τίμημα; Μόνο 1,3% του ΑΕΠ -όχι υψηλό τίμημα για πλήρη απασχόληση, σταθερότητα τιμών και οικονομική ασφάλεια. Η επίπτωση από την COVID-19 μπορεί να απαιτεί το πρόγραμμα να είναι μεγαλύτερο από το προηγουμένως αναμενόμενο, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: με τον Συνέχεια...
  • 1
  • 2
  • 3
Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Η σημερινή μας επιλογή

Αγονοι τόποι


Πριν από λίγες Κυριακές σε σημείωμά μου εδώ διατύπωσα λίγες σκέψεις για την παρουσία της αντιπολίτευσης μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Εκανα λόγο για τον «αδέξιο ερασιτέχνη» που στέκει αμήχανα στις νέες συνθήκες. Θα περίμενε κανείς, αν και η κυβέρνηση περπατάει ικανοποιητικά στην πρώτη και γι’ αυτό εύκολη φάση της διακυβέρνησης, παρά τα παραπατήματά της στα νοσοκομεία, που δεν αλλάζουν την εικόνα, η αντιπολίτευση να αξιοποιήσει αμέσως τον χρόνο και να επιχειρήσει μια σοβαρή και σταθερή απόπειρα μιας νέας ματιάς και πορείας. Να αποτιμήσει αμέσως τη ριζικά νέα κατάσταση και να σταθεί απέναντι, με οδηγό τα νέα δεδομένα και ό,τι αυτά απαιτούν ή κυοφορούν.

Αντίθετα. Η αντιπολίτευση, με τους δύο κύριους πόλους της, κινείται σε άγονους τόπους. Οσο δύσκολο και αν είναι να απαρνηθεί κανείς τον οικείο παλαιό εαυτό του, μια στοιχειώδης πολιτική κρίση και διάκριση θα τον οδηγούσε σε μια πολιτική αυτοκριτική και σε μια δημιουργική ως εκ τούτου αναζήτηση.

Αποπομπή Διαματάρη: Επικοινωνιακές επιλογές και πολιτικό κόστος
Σε άγονους τόπους, άγονη συζήτηση. Αυτό βλέπουμε, αυτό παρατηρούμε. Και αυτό φαίνεται ότι κερδίζει, αυτό φαίνεται να καλλιεργείται, ως η μόνη προοπτική. Εμμονή στο παρελθόν, εναγκαλισμός με τον πλέον καθυστερημένο πυρήνα του.

Προσανατολισμένος στον εαυτό του ο ΣΥΡΙΖΑ, εμμονή με τον εαυτό του το ΚΙΝΑΛ-ΠαΣοΚ. Η φθηνή εκμετάλλευση έχει χάσει πια την ανταλλακτική της αξία. Η χρήση του άλλου έχει υποστεί βαρύ πλήγμα ως μέθοδος. Το διαθέσιμο γόνιμο έδαφος για σπορά περιορισμένο, τα περιθώρια της παραδοσιακής άγονης, συγκρουσιακής έντασης αντιπαράθεσης έχουν εξαντληθεί.

Η εποχή είναι άλλη. Διαφέρει ριζικά από τη φαντασία τού χθες. Πέθαναν οι εύκολες λύσεις. Ψυχομαχούν οι αθεμελίωτες προσδοκίες. Προοδευτικά προσαρμοζόμενη η κοινωνία στη νέα φάση, δείχνει στήριξη και ανοχή στην κυβέρνηση, παρά τις επιφυλάξεις που αρχίζουν να εγείρονται, παρά τις δειλές ακόμη ενστάσεις για την ατολμία που τη διαπερνά.

Η εποχή είναι άλλη. Και η αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να την παρεμποδίσει να ανακαλύψει τις ανάγκες της. Και να μιλήσει για αυτές. Νέοι πόροι, καλό δημόσιο σχολείο, δημοκρατική ασφάλεια, απασχόληση, καλύτερα αμειβομένη εργασία, προστασία του περιβάλλοντος κ.ά.

Η αδυναμία της αντιπολίτευσης να θέσει πιεστικά, πειστικά και οργανωμένα, όπως οφείλει, τα νέα αιτήματα που σκιρτούν, τη θέτει στο περιθώριο και την καταδικάζει να κλειστεί ακόμη πιο βαθιά στον εαυτό της.

Απορροφημένη από τις δικές της ανάγκες, η αντιπολίτευση (και οι ηγεσίες της υπό την μέριμνα της αυτοσυντήρησής τους) γίνεται η ίδια ένας άγονος τόπος. Μάταια μάλλον θα περιμένει η αντιπολίτευση την εύνοια του καιρού. «Η θάλασσα ήδη ανεβαίνει στην αυλή της».

Μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο κατανοητό. Η χώρα χρειάζεται μια νέα αντιπολίτευση.

Εμεις και οι γείτονες μας.......

  • Αξίζει να θυσιαστεί η Κύπρος για ένα ερμαφρόδιτο διάλογο; Ο Ερντογάν σπάει το εθνικό μέτωπο Αθήνας-Λευκωσίας…
  • Τουρκικός αναθεωρητισμός: Υπάρχει τελικά και πόσο απειλητικός είναι;
  • Σύντομο μάθημα για όσους παπαγαλίζουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ούτε σημερινός, ούτε χθεσινός. Εκτός όλων των άλλων, απέδειξε με το σικέ πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, ότι είναι και αρχισυνωμότης.

Πολλά τα παραδείγματα, όλα γνωστά. Οι αποκαλύψεις των Τούρκων ακτιβιστών, που βρήκαν καταφύγιο στη Σουηδία είναι συγκλονιστικές και αφορούν επίσης τα σχέδια της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.

Παίζει ξανά πόκερ με ανοικτά μάλιστα χαρτιά, και πιστεύει ότι έχει απέναντι του εύκολο αντίπαλο, την Ελλάδα, καθώς διίστανται οι απόψεις για τον λόγο για τον οποίο προχώρησε σε τακτική «υποχώρηση» ο Ταγίπ Ερντογάν.

Προσωπικά πιστεύω ότι δεν περίμενε την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης και την κινητοποίηση του Πολεμικού Ναυτικού. Το πιστεύω ακράδαντα.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι άδραξε την ευκαιρία που του έδωσε η Άγγελα Μέρκελ και αγκιστρώθηκε στην πρότασή της. ‘Έτσι τρόπος του λέγειν υποχώρησε χωρίς μάλιστα να τσαλακωθεί.

Πιστεύω και κάτι άλλο, και πρέπει ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να κοιτάξει το θέμα επειγόντως. Ας μην τρέφουμε


Πολύς λόγος γίνεται στη διεθνή κοινότητα τα τελευταία χρόνια σχετικά με τις στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τον “τουρκικό αναθεωρητισμό”. Είναι η Τουρκία αναθεωρητικό κράτος ή αυτή η έννοια αποτελεί απλώς ένα εφεύρημα στην σκέψη κάποιων που υπερβάλλουν επειδή νιώθουν απειλούμενοι; Και ποια είναι η κρίσιμη ύλη στα συστατικά ενός κράτους για να χαρακτηρισθεί ως αναθεωρητικό;
Για να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, επιβάλλεται να εξεταστεί και να ερμηνευθεί η τουρκική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών υπό το πρίσμα των ταχέως εξελισσόμενων καταστάσεων που διενεργούνται στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και ευρύτερα.

Καταρχάς, τα κράτη που εκδηλώνουν αναθεωρητική πολιτική παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οικονομία με δυνατότητα να χρηματοδοτεί φανερές και μυστικές προσπάθειες επιρροής, απόλυτα ελεγχόμενες ένοπλες δυνάμεις, εθνικιστική προδιάθεση σε πολιτικά θέματα και ζητήματα ασφαλείας, υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του ηγέτη τους και έντονη προσπάθεια επιρροής σε γειτονικά κράτη με χρήση μυστικής και εξαναγκαστικής διπλωματίας. Ποια από αυτά


Σύντομο μάθημα για όσους παπαγαλίζουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς, Δημήτρης Χατζηδημητρίου
Εάν έχει επιτύχει κάτι η Τουρκία με την σταθερή προβολή της διεκδικητικής πολιτικής της αυτό είναι ότι έχει κατορθώσει να πείσει, εκτός από ενίους διεθνείς παράγοντες και ένα τμήμα Ελλήνων δημοσιολόγων, οι οποίοι διαθέτουν μεγάλη πρόσβαση σε εγχώρια ΜΜΕ. Επίσης, διαθέτουν και αξιοθαύμαστη επιμονή, στα όρια της εμμονής, στην προβολή των απόψεων τους ότι η Άγκυρα επιδιώκει τον διάλογο, τον οποίον απορρίπτει η Αθήνα, αν και ορισμένοι πηγαίνουν παραπέρα αποδεχόμενοι τους τουρκικούς ισχυρισμούς!

Συναφώς, ως επιτυχία της Άγκυρας καταγράφεται και η κατίσχυση της εντύπωσης ότι μεταξύ των δύο χωρών υφίστανται διαφορές προς επίλυση κι όχι μονομερείς τουρκικές αξιώσεις, επί των οποίων καλείται η Αθήνα να συμφωνήσει πως αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Παρά την περί του αντιθέτου παγιωμένη εντύπωση, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 1974 κι έκτοτε, δοκίμασαν την διαδικασία του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης με την Τουρκία, την οποία η