• Η εγγύηση εργασίας κοστίζει πολύ λιγότερο από όσο η ανεργία

    Η εγγύηση εργασίας κοστίζει πολύ λιγότερο από όσο η ανεργία

    Η έρευνά μας στο Levy Economics Institute [9] δείχνει ότι ένα μεγάλο πρόγραμμα εγγύησης θέσεων εργασίας, το οποίο θα απασχολεί 15 εκατομμύρια άτομα στα 15 δολάρια την ώρα με παροχές, θα ενίσχυε μόνιμα την οικονομική ανάπτυξη κατά 550 δισεκατομμύρια δολάρια (περισσότερο από 2,5% του ΑΕΠ) και την απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα από τρία έως τέσσερα εκατομμύρια θέσεις εργασίας, χωρίς να προκαλεί πληθωρισμό. Θα παρέχει σημαντική ανακούφιση στους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα μειώσει τις συνολικές δαπάνες πρόνοιας σε άλλα προγράμματα. Το τίμημα; Μόνο 1,3% του ΑΕΠ -όχι υψηλό τίμημα για πλήρη απασχόληση, σταθερότητα τιμών και οικονομική ασφάλεια. Η επίπτωση από την COVID-19 μπορεί να απαιτεί το πρόγραμμα να είναι μεγαλύτερο από το προηγουμένως αναμενόμενο, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: με τον Συνέχεια...
  • 1
  • 2
  • 3
Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Η σημερινή μας επιλογή

Μου επιτρέπετε να φοβάμαι;


Ανθρωποι με πολλά ονόματα και πολλές καταγωγές. Ανθρωποι για τους οποίους αστυνομικοί έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για 200 (!) συλλήψεις, αλλά στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι. Και εμείς; Ή «ανέμελα» ευαίσθητοι ή φασίστες; Κι εγώ; Πού καταχωρούμαι; Δικαιούμαι και να νοιάζομαι και να προβληματίζομαι;

Εκείνο το διαζευκτικό «ή» γυρνοβολάει μέσα μου ως επίμονη, ενοχλητική μύγα. Προσπάθησα να τη διώξω… Τίποτα! Η είδηση έσκασε πριν μια ολόκληρη εβδομάδα. Με την ταχύτητα που μας λιθοβολούν ειδήσεις, μια εβδομάδα είναι ένας χρόνος! Γράφτηκε-σβήστηκε… Πάει. Αυτό με τρόμαξε ακόμα πιο πολύ.

Παρακαλώ μελετήστε τα «ή». Κάθε «ή» αντιστοιχεί στο ίδιο πρόσωπο: Ο Mahmood ή Yassine ή Yassir ή Mahmaoud της Fatima ή Khadiga ή Khadija γεννηθείς 1998 ή 1999 στο Μαρόκο. Ο Adallah ή Khalili της Om ή Yasser γεννηθείς το 1990 ή 1991 στην Αλγερία. Ο Charafe ή Messai ή Charaf ή Charfeldinne της Samiya ή Samia ή Gamia γεννηθείς ή 1997 ή 1998 στην Αλγερία ή Λιβύη. Ο Sogaid ή Sohalim ή Fochkov ή Mekechemi ή Ali ή Abdelmalek της Aja ή Haja γεννηθείς το 1985 ή 1988 ή 1990 στην Αλγερία ή Αφγανιστάν ή Βουλγαρία.

Εχει νόημα να σας μεταφέρω, άπειρα ονόματα για κάθε ένα από τα 35 (τριάντα πέντε ) μέλη, μιας και μόνο σπείρας που εξαρθρώθηκε στις 14 Νοεμβρίου με 100 περιπτώσεις κλοπών; Και που σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ, τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης είχαν συλληφθεί συνολικά πάνω από 200 (διακόσιες) φορές, για παρόμοια αδικήματα; Ανθρωποι που κανείς δεν γνωρίζει από πού κρατάει η σκούφια τους. Υπάρχουν και δεν υπάρχουν.

Ανθρωποι για τους οποίους, νεαρά παιδιά-αστυνομικοί, χωρίς «δόντι» (γι’ αυτό και υπηρετούν σε μάχιμη θέση) έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για 200 (διακόσιες) συλλήψεις, που στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι.

Ποιον κοροϊδεύουμε όλοι εμείς; Σε ποιο έργο ήμαστε θεατές; Τι «προσφυγιά» της Αλγερίας, του Μαρόκου, του Αφγανιστάν, του Πακιστάν… Αν ήμαστε μια φιλόξενη αγκαλιά για κατατρεγμένους «γενικώς»… Τότε να αντιληφθούμε, ότι ήμαστε αγκαλιά για τον πάνω από μισό πλανήτη. Σηκώνει η πλάτη μας τέτοιον «μεγαλοϊδεατισμό»;

Στα χρόνια του Διαδικτύου, οι άνθρωποι δεν κτίζουν όνειρα εκ φαντασίας για το πώς ζούνε στον υπόλοιπο πλανήτη αλλά παρακολουθούν σε αναμετάδοση. Δεν ονειρεύονται, θέλουν επιτακτικά! Μπορείτε να φανταστείτε έστω και έναν, που δεν θα ήθελε να «περάσει» στην Ευρώπη;

Μιλάμε για αθρόες μετακινήσεις πληθυσμών.

Μιλάμε για κλιματολογικές αλλαγές που θα επιτείνουν το δράμα.

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με τον ξεκάθαρο διαχωρισμό εξ αρχής Προσφύγων- Μεταναστών, έδειξε ότι διέθετε καθαρή αντίληψη, αποφασιστικότητα και αντανακλαστικά. Το ίδιο αποκόμισα και με τον τρόπο που χειρίστηκε το ευαίσθητο θέμα «ασυνόδευτα παιδιά». Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δείχνει αφοσιωμένος στον σκοπό. Το θέμα όμως είναι τιτάνιο. Και όπως σωστά λένε οι σκεπτόμενοι, το μεταναστευτικό θα λυθεί μόνο στους τόπους των «αναχωρητών», όχι στα δικά μας εδάφη.

Παράλληλα όμως παρακολουθώ εμβρόντητη δυο «στρατόπεδα» στις δημόσιες συζητήσεις (και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) με υποδαύλιση μάλιστα των κομμάτων, που μονοπωλούν τον ανθρωπισμό. Ασπρο-Μαύρο. Ή «ανέμελα» ευαίσθητοι ή φασίστες. Κι εγώ; Πού καταχωρούμαι; Δικαιούμαι και να νοιάζομαι και να προβληματίζομαι και να υποψιάζομαι και να φοβάμαι και να τρομάζω και να δυσπιστώ και να συμπονάω και να αγανακτώ και να βοηθάω και να συναισθάνομαι;

Δικαιούμαι να συμπαρίσταμαι, ψυχή τε και σώματι σε μονάδες αλλά να είμαι αμήχανη στις χιλιάδες; Θα με παρεξηγήσετε που το ομολογώ αυτά δημόσια ή πρέπει μόνο στις παρέες μας; Δικαιούμαι για το ίδιο θέμα να παράγω πολλά διαφορετικά συναισθήματα ταυτόχρονα; Δικαιούμαι για παράδειγμα, όποτε βλέπω στο μετρό δυο πλανήτες… Πλανήτες είναι… Ενα σύγχρονο κορίτσι με το σορτσάκι της και τα χαρωπά βυζάκια της χωρίς τη δέσμευση ενός σουτιέν και απέναντι το λαίμαργο μάτι ενός άνδρα που γαλουχήθηκε στον λιθοβολισμό ομοφυλόφιλων και στις γυναίκες με «στολή», που κουκουλώνει απάνθρωπα κάθε ίχνος θηλυκότητάς τους, άρα στα μάτια του, το απέναντι κορίτσι μοιάζει και θέλγει, ως πόρνη…

Δυο πλανήτες!.. Δικαιούμαι να ανησυχώ για το κορίτσι αλλά και να συμπονώ το αγόρι, που του έλαχε τόση διαδρομή προσαρμογής και δοκιμασία φρένων; Πόσο θα τον ορίζει το δόγμα-θρησκεία του στην ευρωπαϊκή προσαρμογή του; Αφού μάλιστα οφείλει να ανθίσταται. Δικαιούμαι να ειρωνεύομαι καμιά φορά, ότι οι Ευρωπαίοι θα την πάθουμε από τον πολύ πολιτισμό, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή, να με ειρωνεύομαι αντίστροφα…Αν είναι έτσι, ρε Ρέα, τότε πώς χώρεσε στον τόσο ευρωπαϊκό πολιτισμό «σας», η πέραν του νου αγριάδα του χιτλερισμού;

Οντας μητέρα τριών παιδιών και τριών εγγονιών, ορίζω την αληθινή αγάπη και το βαθύ, επί της ουσίας νοιάξιμο, με τη διδαχή ή όχι των ορίων. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να μας προσφέρει το δώρο του καθορισμού ορίων. Τα αυστηρά όρια είναι δημοκρατία.

Ο Sohaid ή Fochkov ή Abderzak ή Mecechemi (πώς θυμάται ο έρημος τόσα ονόματα ως δικά του;) γεννηθείς το 1985 ή 1988 ή 1990 στην Αλγερία ή Αφγανιστάν ή Βουλγαρία, δεν γεννήθηκε για να βγαίνει φωτογραφία ανφάς-προφίλ στην Ασφάλεια και να εμπαίζει με δέκα ονόματα. Μέσα σε κάθε Sohaid ή Fochkov ή Abderzak (ως ίδιο πρόσωπο) κρύβεται ένα πλάσμα χαμένο που φοβάται και αναζητάει αγάπη, ζεστασιά, καθοδήγηση, όρια. Οι «ανέμελες» ευαισθησίες, όπως απλώνονται από τους μεν, αλλά και αντιθέτως, ο με ευκολία στιγματισμός «φασίστες», όσων τολμούν να αρθρώσουν την αγωνία, τους προβληματισμούς, την καχυποψία, τον φόβο, δεν μπορούν να μας οδηγήσουν πουθενά. Επιτρέψτε στους ανθρώπους να φοβούνται. Οι μη εκφρασμένοι φόβοι πολιτών, που σιγοβράζουν στα έγκατα της ψυχής τους, είναι ύπουλο εργαλείο στα χέρια, εγκληματικά πρόστυχων μυαλών, πολιτικών εκμαυλιστών. Αυτούς κι αν τους φοβάμαι!

Εμεις και οι γείτονες μας.......

  • Αξίζει να θυσιαστεί η Κύπρος για ένα ερμαφρόδιτο διάλογο; Ο Ερντογάν σπάει το εθνικό μέτωπο Αθήνας-Λευκωσίας…
  • Τουρκικός αναθεωρητισμός: Υπάρχει τελικά και πόσο απειλητικός είναι;
  • Σύντομο μάθημα για όσους παπαγαλίζουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ούτε σημερινός, ούτε χθεσινός. Εκτός όλων των άλλων, απέδειξε με το σικέ πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, ότι είναι και αρχισυνωμότης.

Πολλά τα παραδείγματα, όλα γνωστά. Οι αποκαλύψεις των Τούρκων ακτιβιστών, που βρήκαν καταφύγιο στη Σουηδία είναι συγκλονιστικές και αφορούν επίσης τα σχέδια της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.

Παίζει ξανά πόκερ με ανοικτά μάλιστα χαρτιά, και πιστεύει ότι έχει απέναντι του εύκολο αντίπαλο, την Ελλάδα, καθώς διίστανται οι απόψεις για τον λόγο για τον οποίο προχώρησε σε τακτική «υποχώρηση» ο Ταγίπ Ερντογάν.

Προσωπικά πιστεύω ότι δεν περίμενε την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης και την κινητοποίηση του Πολεμικού Ναυτικού. Το πιστεύω ακράδαντα.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι άδραξε την ευκαιρία που του έδωσε η Άγγελα Μέρκελ και αγκιστρώθηκε στην πρότασή της. ‘Έτσι τρόπος του λέγειν υποχώρησε χωρίς μάλιστα να τσαλακωθεί.

Πιστεύω και κάτι άλλο, και πρέπει ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να κοιτάξει το θέμα επειγόντως. Ας μην τρέφουμε


Πολύς λόγος γίνεται στη διεθνή κοινότητα τα τελευταία χρόνια σχετικά με τις στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τον “τουρκικό αναθεωρητισμό”. Είναι η Τουρκία αναθεωρητικό κράτος ή αυτή η έννοια αποτελεί απλώς ένα εφεύρημα στην σκέψη κάποιων που υπερβάλλουν επειδή νιώθουν απειλούμενοι; Και ποια είναι η κρίσιμη ύλη στα συστατικά ενός κράτους για να χαρακτηρισθεί ως αναθεωρητικό;
Για να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, επιβάλλεται να εξεταστεί και να ερμηνευθεί η τουρκική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών υπό το πρίσμα των ταχέως εξελισσόμενων καταστάσεων που διενεργούνται στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και ευρύτερα.

Καταρχάς, τα κράτη που εκδηλώνουν αναθεωρητική πολιτική παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οικονομία με δυνατότητα να χρηματοδοτεί φανερές και μυστικές προσπάθειες επιρροής, απόλυτα ελεγχόμενες ένοπλες δυνάμεις, εθνικιστική προδιάθεση σε πολιτικά θέματα και ζητήματα ασφαλείας, υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του ηγέτη τους και έντονη προσπάθεια επιρροής σε γειτονικά κράτη με χρήση μυστικής και εξαναγκαστικής διπλωματίας. Ποια από αυτά


Σύντομο μάθημα για όσους παπαγαλίζουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς, Δημήτρης Χατζηδημητρίου
Εάν έχει επιτύχει κάτι η Τουρκία με την σταθερή προβολή της διεκδικητικής πολιτικής της αυτό είναι ότι έχει κατορθώσει να πείσει, εκτός από ενίους διεθνείς παράγοντες και ένα τμήμα Ελλήνων δημοσιολόγων, οι οποίοι διαθέτουν μεγάλη πρόσβαση σε εγχώρια ΜΜΕ. Επίσης, διαθέτουν και αξιοθαύμαστη επιμονή, στα όρια της εμμονής, στην προβολή των απόψεων τους ότι η Άγκυρα επιδιώκει τον διάλογο, τον οποίον απορρίπτει η Αθήνα, αν και ορισμένοι πηγαίνουν παραπέρα αποδεχόμενοι τους τουρκικούς ισχυρισμούς!

Συναφώς, ως επιτυχία της Άγκυρας καταγράφεται και η κατίσχυση της εντύπωσης ότι μεταξύ των δύο χωρών υφίστανται διαφορές προς επίλυση κι όχι μονομερείς τουρκικές αξιώσεις, επί των οποίων καλείται η Αθήνα να συμφωνήσει πως αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Παρά την περί του αντιθέτου παγιωμένη εντύπωση, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 1974 κι έκτοτε, δοκίμασαν την διαδικασία του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης με την Τουρκία, την οποία η